تعطیلات سال نو در راه است. این تعطیلات ظاهراً برای عده ای پنج روز و برای عده ای سیزده روز است، اما در عمل برای همه به بیش از بیست روز هم می کشد. این تعطیلات با این مدت طولانی از منظرهای گوناگون قابل بررسی است و از نظر من به عنوان یک فرد رسانه ای رکود خبری در طی این تعطیلات بزرگترین چالش برای جامعه بحساب می آید.

      در جهان معاصر کالایی که بیش از هر کالای دیگری دارای ارزش است و در عین حال پیش از هر کالای دیگری ارزش خود را از دست می دهد کالایی بنامِ خبر است. یک خبر ممکن است در کمتر از یک دقیقه ارزش خود را از دست بدهد و به اصطلاح فاسد شود. حال این پرسش مطرح است که آیا می توان تصور کرد که فضای خبری و اطلاع رسانی در یک کشور بیش از دو هفته در رکود محض بسر ببرد و مردم آن کشور متحمل هیچ خسارتی نشوند؟

      امروزه فرایند تولید و توزیع خبر در تمام دنیا بر بستر سه مدیوم با ویژگی های متفاوت شکل می گیرد: رسانه های کاغذپایه (روزنامه ها و...)، رسانه های موج پایه(رادیو و تلویزیون) و رسانه های نِت پایه(سایت ها و ...) . این سه دسته رسانه همچون سه ضلع یک مثلث هستند که در کنار هم فضای خبری جامعه را شکل می دهند. این سه مدیا امروزه چنان درهم تنیده شده اند که بدون یکی از آنها فرایند اطلاع رسانی با دو مدیوم دیگر بصورت کامل شکل نخواهد گرفت.

      هر کدام از این دسته رسانه ها ویژگی های خاص خود را دارند. این رسانه ها چه از منظر تولید محتوا، چه از منظر سرعت انتقال و نحوۀ توزیع محتوا، چه از نظر میزان اعتماد و باورپذیری، چه از نظر ترکیب مخاطبان و ... دارای تفاوتهای بسیار برجسته ای هستند که جمع این ویژگی ها وزن و جایگاه آنها را در جامعۀ اطلاعاتی تعیین می کند. اما آنچه در جامعۀ سنتی-مدرن ما مشهود است این مسأله است که هنوز هم نشریات کاغذپایه از برد و پذیرش بالاتری برخوردار هستند. چرا که 1- خواندن روزنامه و نشریات چاپی را به عنوان یک عمل روشنفکری قلمداد می کنند و آن را نشانۀ با سوادی خود میدانند. 2- رادیو و تلویزیون را به عنوان رسانه های رسمی، از خبرهای غیر رسمی و جذاب، خالی می بینند. 3- به اطلاعات منتشر شده در فضای سایبر اعتماد ندارند.

      با توجه به آنچه گفته شد من در تعجبم که چگونه این جامعه هنوز هم رکود خبری دو سه هفته ای را تاب می آورد و حتی حاضر نیست به خسارتهای ناشی از این رکود و رخوت خبری اندیشه کند. من خود از امروز که بیست و هفتم اسفندماه است از بی خبری نورزوی در هراسم.